फाऊंडर : जनक - मॅक्डाॅनल्डस् च्या साम्राज्याचा

आपण कधी कुठे प्रवासाला निघालो, की एक  अनुभव हमखास येतो. जिथे सगळंच अनोळखी असतं, जागा, माणसांचे आचारविचार, त्यांच्या कपडेलत्त्यांचे ढंग... वगैरे. तिथे जरा नाही म्हणलं तरी आपलं मन काही ओळखीच्या खुणा शोधत असतं. की ज्यायोगे ती खूण हवीशी वाटणारी एक सुरक्षिततेची भावना किमानपक्षी देऊन जाते. हो की नाही...?

जगात अनेकांना  अनेक देशात, अगदी आपल्या देशासकट.. ही सुरक्षितता एक खूण देऊन जाते... एक भला थोरला, दूरूनही दिसणारा, लखलखता पिवळा, कमानींनी बनलेला... m... एम् ...मॅकडोनाल्डस् चा...
बाकी काही असो पण एक खात्री असते, आपल्याला माहिती असलेली, एक किमान स्वच्छता असलेली,  वर्षानुवर्षं जराही न बदलेली अशी चव... तोच तो खमंग वास... अगदी तशीच आखीवरेखीव रचना आपल्याला मिळणार. आणि न कळत आपल्या मनाला ती आश्वासक आणि त्यातून येणारी सुरक्षित भावना देऊन जाणार.

ही इतक्या देशातल्या लोकांना एकसारखी भूरळ घालणारी, एक सुरक्षितता देणारी, हवीहवीशी वाटणारी खूण तयार करणं हे नक्कीच ये-यागबाळ्याचं काम नाही. ती तयार झालीच कशी, त्यामागे कोणाचे कष्ट, कोणाची दृष्टी, कोणाची जिद्द असणार, त्याचा इतिहास काय असेल हा आपल्याला त्या कुरकुरीत फ्रेंच फ्राईज चघळताना पडणारा नेहमीचा प्रश्न. त्याचंच उत्तर देणारा आणि तो इतिहास सांगता सांगता आपल्याला अंतर्मुख करणारा चित्रपट म्हणजे नुकताच आलेला हॉलीवूडपट.. "फाऊंडर" !!

त्याच्या नावाप्रमाणेच हा चित्रपट साधा आहे, पण तरीही तितकासा सोपा नाही. रे क्राॅक्स् या चरित्रनायकाचा ५२ ते ७५ असा २०-२५ वर्षाचा प्रवास दाखवणारा हा चित्रपट, त्याच्यात आंतर्बाह्य होत जाणारे बदल तर दाखवतोच, पण ज्या अमेरिकन मानसिकतेचं तो m हे निर्विवाद प्रतिक आहे त्या अधिकाधिक आक्रमक बनत चाललेल्या  अमेरिकन् मानसिकतेची उकल करणारा पण आहे.

तशी आपल्याला आता हिंदी चित्रपटांतूनही चरित्रात्मक चित्रपटांची सवय झालेली आहे. अगदी अलिकडच्या "दंगल"पर्यंत. त्यात ज्याच्या/जिच्या आयुष्यावर तो बेतलाय त्याचं उदात्तीकरण करायचं हेच काहीसं सूत्र असतं त्यात किंवा कधीतरी अगदीच दाऊद वगैरेवर असेल तर त्याचं खलनायकीकरण केलेलं बघतो आपण.

याऊलट इथे रे क्रॉक्स् हा सुरवातीला आपली सहानभूती मिळवतो, नंतर काही ठिकाणी आपल्याला हसवतो, त्याच्या विजिगिषू वृत्तीने आपलं कौतुक मिळवतो, पण बघता बघता त्याची तीच विजिगिषू वृत्ती महत्वाकांक्षेत कशी बदलते, आणि ती महत्वाकांक्षा राक्षसी कशी बनते ते आपल्याला कळतच नाही. घाम गाळून काम करणारा, यशाच्या मागे धावणारा, त्या यशाने कसा बेभान होत जातो, त्या यशासाठी ज्या खांद्यांवर तो उभा आहे ते खांदेच जमिनीत गाडायला कसा तयार होतो हा प्रवास खरंच आपल्याला आंतर्मुख करत जातो.

या त्याच्या प्रवासाला "यशाचा चढता आलेख" असं गोंडस नाव जग देतं. पण अमेरिकन भांडवलशाहीचं मूर्तिमंत रूपक असणारा हा रे क्रॉक्स् त्या भांडवलशाही खेळाचे  नियम कसे निष्ठूर, धूर्त आणि काहीसे पाशवी आहेत हे आपल्याला सांगून जातो. वयाच्या ५२व्या वर्षीही स्वप्न पाहाणं जितकं स्फूर्तिदायक, तितकीच यशाची झिंग आपल्याला जवळजवळ अंध कशी करत जाते किंबहूना यश आणि इतरांना भरडणं हया एकाच नाण्याच्या दोन बाजू तर नाहीत ना असा विचार आपल्याला देऊन जातो.

लेझे फेअर इकॉनॉमी कष्ट करणा-यांना संधी देते पण एकदा यश मिळाल्यावर त्याचा होणारा गुणाकार त्याच्या प्रतिस्पर्ध्याच्या अस्तित्वालाच नाहीसा करतो का हे विचारावंसं आपल्याला वाटतं. रे क्रॉक्स् बोलताना म्हणतो "माझा प्रतिस्पर्धी जर बुडत असेल तर त्याच्या बोटीला अजून मोठं भोक कसं पाडता येईल हे पाहाणं माझं काम आहे". आजच्या जागितिकीकरणाच्या, जगाशी सतत प्रतिस्पर्धा करणा-या या युगात आपल्या मुलामुलींची मुल्य हीच असणार का हा विचार मनाला विषण्ण करून जातो.

रे क्राॅक्स् चं काम करणारा गुणी कलाकार मायकेल किटन् आपल्यासमोर हा सगळा प्रवास फारच जिवंतपणे उभा करतो. गेल्या तीन वर्षात "बर्डमॅन", "स्पॉटलाईट" अशा पुरस्कार मिळवणा-या चित्रपटांनंतर याही वर्षी त्याची ही प्रमुख भूमिका भारावून जाते.
 रे ची अंगभूत अस्वस्थता, कामाखेरीज सगळंच दुय्यम वाटणारं त्याचं भिरभिरतं मन, यशाची प्रथम लागलेली चटक मग लागलेली हाव कुठलाही आक्रस्ताळेपणा न करता तो आपल्याला भिडवतो.
दिग्दर्शक जॉन ली हॅनकॉक आपल्याला ह्या आधीही काही उल्लेखनिय चरित्रपट दाखवत आलेलाच आहे, "ब्लाईंड साईड" मधून त्याने आपल्याला एका लाघवी गो-या आईची दत्तक घेतलेल्या धटिंगण काळ्या फुटबॉल प्लेअर् बरोबरची नाजूक यशोगाधा दाखवलीच आहे (सॅंड्रा बुलकला ऑस्कर देणारी). ही अनोखी यशोगाधा ज्या उदात्त लोकशाहीचे धडे देणा-या अमेरिकेत घडू शकते त्याच अमेरिकेचं असंही दर्शन तो आपल्याला तितक्याच प्रभावीपणे दाखवून देतो.

हा चित्रपट पाहून बाहेर पडताना पुढच्या वेळेस त्या पिवळ्या कमानीत आपली गाडी आपण तितक्याच दिमाखात वळवणार का, ज्याच्या आवारात चिमण्या बालकांचा निरागस चिवचिवाट आपल्याला आवडतो, त्या निरासगतेला ही निष्ठूर किनार कशी.. हाच विचार करत प्रत्येक जण सिनेमागृहातून बाहेर पडत होता.

 

स्पॅाटलाईट् - भेदरलेल्या छोट्यांचं भेदक वास्तव्य...

नेहमीच्या  दिमाखात, जोषात या वर्षीचे ऑस्कर्स् रितीनियमाप्रमाणे फेब्रुवारीच्या शेवटच्या रविवारी पार पडलेच (या वर्षी जरा  "काळं" गालबोट लागलं असलं तरी), आणि जगभरात, अगदी आमच्या पुण्यनगरीतही जिंकलेल्यांपैकी, नॉमिनेट् झालेल्यांपैकी किती मी पाहिले, किती तू पाहिले ही अहमहमिका मित्रमंडळीत चालू  झालीच. त्यात  सर्वोत्कृष्ट चित्रपटाचं बक्षिस मिळालेला  "स्पॉटलाईट्" फार  लोकांनी पाहिलेला आढळला नाही, पुण्यातल्या माझ्या चित्रकंडू मित्रमंडळीतही...

कारण मुख्य म्हणजे भारतात तो बहुदा रिलीज् झालाच नाही. त्यामागे विषयाची संवेदना  कितपत आहे हा संशोधनाचाच विषय व्हावा, कारण मला खात्री आहे, अमेरिकेतसुद्धा सर्वच राज्यांमधे त्याला तितकासा  जोरकस प्रतिसाद मिळाला नसावा. (सात कोटी डॉलर्स् च्या घरात जेमतेम त्याची कमाई आहे, आणि रेव्हनंटची 42 कोटीच्या घरात, यावरून अंदाज यावा)  कारण तो विषयच तसा आहे, जर उद्या आपल्या देवघरातच हिणकस प्रकार चालू आहेत आणि तेही आपल्या घरच्या थोरांच्या संगनमताने नाही तरी थोड्याफार संमतीनंच तर आपण  त्याबद्दल दबक्याही आवाजात कितपत बोलू ही शंकाच आहे नाही... थोडंफार तसंच लिबरल् , फर्स्ट अमेंडमेंटचे गोडवे गाणा-या त्या देशाचंही असावं .

पण अशा विषयावर चित्रपट काढणं आणि त्यातील सत्यासत्यतेची परखड छानबिन तितक्याच निर्भिडपणानं दाखवणं हे या चित्रपटाचं सर्वात मोठं श्रेय म्हणावं लागेल. आणि त्याहीपेक्षा दाद द्यावी लागेल म्हणजे त्याच्या कुठल्याही नाट्यमय प्रसंगाशिवाय केलेल्या पूर्णतः नैसर्गिक मांडणीची. आपल्याला जणू वाटावं की आपण त्या बो्स्टन् ग्लोब् च्या ऑफिसातच बसलोय.

आणि खरं तर कुठल्याही बाह्य नाट्याची तशी या कथानकाला गरज भासू नये. धर्माच्या नावाखाली, जिथे अश्राप जनतेवर त्यांच्या या असाहाय्यतेचा त्यांच्याही नकळत फायदा घेत नामानिराळे राहाणारी "संत" मंडळी राहात होती त्यात अजून वेगळ्या नाट्याची गरजच काय? पण मग उरतत ती त्या काळ्याकुट्ट वास्तवाला उलगडत नेणारी काहीशी तुर्रेबाज पत्रकार मंडळी आणि अन्यायाला वाचा फोडायला लावणारी त्यांची जिद्द. ती तुमच्या नकळत ते इतक्या समर्थपणे उभी करतात की बस्स रे बस्स.

 मग त्यात बॅटमॅन् म्हणून गाजलेला, गतकाळचा हिरो मायकेल कीटन् असो किंवा हल्क् म्हणून मुलांचं मनोरंजन करणारा सध्याचा हिरो मार्क रफेलो असो. त्यांच्या त्यांच्या पात्रातील बारकावे कुठल्याही आट्यापिट्याशिवाय इतके ठाशीवपणे मांडतात की जणू काही प्रत्यक्षातले मायकल आणि रॉबीच तुमच्या आजूबाजूला वावरतायत असं तुम्हाला वाटतं.  पण माझं व्होट गेलंय ते मार्टी बॅरनचं छोटंसं पण अत्यंत प्रभावित करणारं काम करणा-या लीव्ह श्रायबरला. नव्याने आलेला या सगळ्यांचा हा बॉस, ज्याची न्याय मिळवून देण्याची प्रखर भूमिका त्याच्या अतिशय संयत व्यक्तिमत्वाला स्वस्थ बसू देत नाही तो अंतर्गत संघर्ष अतिशय मोजक्या आणि कुठल्याही नाट्यमय संवादांशिवाय त्याने ज्या लाजवाबपणे उभा केलाय त्याला तोडच नाही.

तसा चर्चानाट्य इतक्या प्रभावीपणे मांडणारा पत्रकारितेवरचा हा काही पहिला हॉलीवूडपट नव्हे, चौकस जागृत पत्रकारितेचा धडा घालून त्यात वॉटरगेट् सारखा विषय बाहेर आणणारा "ऑल् द् प्रेसिडेंटस् मेन" ही असाच होता, पण त्यातही पार्किंग लॉटमध्ये अचानक उपटणारा तो गुढ खब-या चित्रपटाची उत्कंठा वाढवायचा, इथे तर ते ही नाही, आहे फक्त स्वच्छपणे उलगडत  जाणारं थंडगार, कोरडं पण तितकंच अंगावर काटा उभं करणारं उलट्या काळजाचं वास्तव. तसा हा चित्रपट न्यायव्यस्थेच्या आणि पत्रकारितेच्या भलत्याच किचकट तांत्रिकतेनं भरलेला असला तरी ज्या चिमुकल्यांवर हे अत्याचार त्यांच्या नकळत्या वयात झाले,  त्यांना न्याय कसा मिळाला हा प्रश्न तुम्हाला आपसूकच खिळवून ठेवतो.

अशा विषयाला न घाबरता, सामर्थ्यवान कॅथलिक साम्राज्याला, ज्याच्या वाटेला जायला अमेरिकेचा असो किंवा युरोपातला असो - होऊ घातलेला, निवडून आलेला अध्यक्षही धजावत नाही त्याला आव्हान देणारी पत्रकारिता कौतुकास्पद का अशी पत्रकारिता वाढू शकेल ती जीवापाड जपलेली लोकशाही कौतुकास्पद, का या सगळ्याचा कुठल्याही भावनाप्रक्षोभकतेशिवाय मागोवा घेणारा हा चित्रपट कौतुकास्पद या विचारात हा चित्रपट कधी संपला कळलाच नाही.

ऑस्करच्या शर्यतीत जिंकलेला हा चित्रपट, एवढ्या सगळ्या प्रयत्नांनतर डॉक्यूमेंट्री म्हणून न लक्षात राहता एक अस्वस्थ करणारा अनुभव म्हणून लक्षात राहातो... हे भारीच ना!!

रेव्हनंट - मृत्यू पाहून परतलेला माणूस

लिओनार्डोला यावर्षी तरी ऑस्कर मिळणार का... या प्रश्नाने आपली उत्सुकता चाळवून, बरोबर ऑस्कर जवळ आले की, नॉमिनेटेड् चित्रपट लावून आपल्याला मार्केटिंगच्या जाळ्यात पकडणारा यावर्षीचा चित्रपट आहे 'रेव्हनंट' . १८२३ का त्याच्या आसपासच्या काळात घडणारी एक कमालीची 'ग्रिपिंग' सूडकथा.

लिओनार्डोने आत्तापर्यंत त्याच्या 'कॅच मी इफ् यू कॅन' या स्पिलबर्गपटातून किंवा 'एव्हिएटर', 'डिपार्टेटेड', 'वॉलस्ट्रीट वूल्फ्' सारख्या स्कॉर्सेसी पटातून त्याच्या अभिनयाचा समृद्ध कलर पॅलेट आपल्याला दाखवलाच होता, पण इथे जे काही आपल्याला बघायला मिळतं ते फारच अद्भूत आहे. ह्यू ग्लास नावाची व्यक्तिरेखा तो अक्षरशः जगलाय. वायव्य अमेरिकेच्या  दंतकथांचा भाग बनलेली या ग्लास नावाच्या एका साहसी व्यापा-याची मृत्यूशी झगडा देत जिद्द आणि चिकाटीवर पूर्ण केलेली २०० मैलाची खडतर सफर हा या चित्रपटाचा संपूर्ण पट. पण या सफरीच्या मागे आहे ते ग्लासचं अपरिमित दुःख आणि पराकोटीच्या सूडाची भावना. मूळात अतिशय प्रेमळ आणि हळव्या कौटुंबिक माणसाच्या उरल्यासुरल्या विश्वालाच जेव्हा नष्ट केलं जातं तेव्हा त्याचं काय होतं हे सर्व लिओनार्डोने हुबेहुब आपल्यापुढे उभं केलंय.

अमेरिकेतल्या काही प्रसिद्ध ऐतिहासिक व्यक्तिरेखा ज्या फारशा आपल्याला माहिती नाहीत त्यापैकी ह्यू ग्लास हा एक. त्याच्याबद्दल सिनेमा पाहिल्यानंतर जे काही वाचायला मिळालं ते केवळ थक्क करणारं होतं, पण ते वाचल्यानंतर जाणवलं की ग्लासच्या वर्णनात मी नवीन असं काहीच वाचत नव्हतो कारण ते मला लिओने आधीच पोचवलं होतं. निसर्गाच्या रौद्र, किंबहुना क्रूर रूपाची यथायोग्य माहिती असणारा, अतिशय हुशार पण तितकाच चिवट, आपल्या संसारात रममाण झालेला प्रेमळ पती आणि पिता आणि दुर्दम्य इच्छाशक्ती असणारा साहसवीर लिओने आपल्यासमोर जिवंत केलेला आहे.

पण हे जिवंत चित्रण एकट्या लिओचं श्रेय नाही, तर एका कमालीच्या प्रतिभावान स्टोरीटेलरचं  एलिआंद्रो इलारिट्टू या मेक्सिकन् दिग्दर्शकाचंही त्याचं कॅमेरावर्क हे तुम्हाला त्या सगळ्या अॅक्शनच्या अगदी मधोमधच घेऊन जातं. विशेषतः ग्लासवरचा ग्रिजली बेअरने केलेला प्राणघातक हल्ला बघताना जणू काही त्या अस्वलाचा अक्राळविक्राळ श्वासच तुमच्या मानेवर, खांद्यावरून गेल्याची प्रचिती तुम्हाला येते. अमेरिकेतल्या वायव्य भागातल्या हाडं गोठवणा-या, क्षणात तुमच्या शरीराचा दगड बनवणा-या निष्ठूर हिवाळ्याचं त्यानं केलेलं चित्रण म्हणजे जणू काही या चित्रपटातलं ग्लास किंवा फिट्जेराल्डसारखंच एक महत्वाचं पात्रच बनवलं आहे. जर तुम्ही ती हाडं गोठवणारी थंडी अनुभवली असेल तर तो अनुभव तुम्ही अगदीच समजू शकता. मागच्या वर्षी बर्डमॅनसाठी सर्वोत्कृष्ट दिग्दर्शकाचं बक्षिस मिळवल्यानंतर या ही वर्षी ती किमया एलिआंद्रो करणार का ही उत्सुकता ताणणारी गोष्ट आहे.

लिओ आणि एलिआंद्रोइतकाच या चित्रपटाचा अविभाज्य भाग आहे टॉम हार्डी नावाचा ब्रिटीश नट. याला पण आपण लिओबरोबर नोलनच्या 'इनसेप्शन्' मध्ये पाहिलाय, पण इथला त्याचा उलट्या काळजाचा, नीच, स्वार्थी फिट्जेराल्ड् फारच लाजवाब, अख्ख्या चित्रपटाला तोच कार्यकारण भाव बनला आहे.

सूडकथा जरी असली तरी ती कथा आपल्याला सांगून जाते मानवाचे आदिम भाव आणि त्याचबरोबर मानवाने आदिम भावांवर मात करत कमावलेली दया आणि करूणा. आज सगळ्या जगावर राज्य करणा-या अमेरिकेचे तिथल्या आदिवासी नेटिव्ह् इंडियन्स् ना क्रूरपणे नेस्तनाबूत करणारे लाजिरवाणे वास्तव, आणि रानटी म्हणून हिणवल्या जाणा-या आदिवासींकडून तथाकथित सुसंस्कृत अमेरिकन आणि फ्रेंच व्यापा-यांना दिली जाणारी मानवतेची शिकवणी. आणि ठिकठिकाणी पेरलेला मानवाच्या देव नावाच्या संकल्पनेशी होणारा सामना. अशा अनेक वैचारिक पातळींवर हिंडणारा पण तेवढाच एक क्षणही तुमची गचांडी न सोडणारा हा चित्रपट तुम्ही सोडू नका नक्की

तुम्ही हा लेख वाचत असाल तेव्हा लिओने आपलं जिंक्स् मोडलं असेल किंवा नसेल एलिआंद्रोने सलग दुस-यांदा हा किताब जिंकला असेल अथवा नसेल, तरीही हा खूर्चीला खिळवून ठेवणारा, हाडं गोठवतानाच, मानवतेचं उबदार दर्शन घडवणारा अनुभव तुम्ही चुकवला नसावा हीच आशा....

"Black Ray"!

Friends,
I was fortunate over this weekend to have witnessed two magnificent performances. First, by Jamie Fox in "Ray" and second by "Big B" in "Black". This was more than a treat for the weekend.
 
Enough has been said about both these performances in our group, but I need to put in my 2 pennies.
 
Ray: He has simply lived his role. I have seen some brilliant blind roles ("Scent of a woman" by Al Pacino, "Sparsh" by Naseeruddin) and thought nothing would surpass that level. But I was pleasantly proved wrong. His overall posture, speaking style, whims and eccentricism that comes with being a handicapped person was so powerfully portrayed, it all can only be seen to be believed.  But more powerful was his carrying of his past which was obviously so effectively shown by the director. Jamie has shown all these colors in the character with élan. But what remains with me from the movie is the actress (Sharon Warren)who played his young mother.  Ray's relation with his mother and her insistence on him becoming independent which comes more from the struggle she has to put up for their existence than anything else was just outstanding. The particular scene where young Ray who has lost his sight learns to 'hear' and 'feel' things around was absolutely marvelous. The music in this movie was also so outstanding, I have to make an attempt to get my hands on a "Ray Charles" CD.
 
Black: Mr. Amitabh Bacchan at his best ladies and Gentleman. For the first time in his (and my) life I have seen AB without being AB! He was Mr. Debraj Sahay from start to finish. This is no secret that I am a die-hard Bacchan fan, but most of the movies in which I have enjoyed him (including recent ones like "Dev" by Govind Nihlani), he still was Bacchan playing that role (bigger than the screen with his usual charisma). But in this movie he is just Debraj Sahay period. Also, I had never seen him playing an eccentric person before. To his credit he has always played a 'normal' guy (unlike the Kamal Haasans or Nasiruddins of our industry who get the justified accolades for playing extra ordinary characters) and still showed all his repertoire in those roles.
But here he got a role which demanded more than just putting up the character, it needed a convincing enactment of the character beyond what meets the bare eye. Bacchan has done it to perfection. Honestly Rani also has done quite remarkably well and so did others, but Bacchan was so marvelous I need to make an attempt to remember who else was in that movie! His expressions when she clears her college interview or when the young Michelle learns the words were quite marvelous. We always wondered how would Bachan perform in roles which need more than just the ordinary man. He has given me the answer which surpassed all the tall expectations which he already creates. Mark my words, Bacchan getting old is a very very good thing for Hindi Cinema. Hindi Cinema is going to witness some fabulous performances it had never seen before.
Pramod mentioned yesterday that Bacchan has reached "Morgan Freeman" heights. I think (believing I'm not being blind in his admiration) Bacchan has surpassed that height in this movie. I can't imagine MF playing this role. He has his own grace and poise. Even when he performed the prisoner in Shawshank Redemption, he carried that poise with him. Bacchan has a very similar poise (growing by every movie mostly due to his age). But he was successful in foregoing even that for this role which was so incredible. All and all it was a good movie, but like it happened with "Ray" the performance simply outgrows the movie.
 
I *highly* recommend, you don't miss any of the two movies mentioned above.

Yeh Jo Des Hai Tera...

This weekend I got a chance to see “Swades”, the much awaited movie from Ashutosh Gowarikar, especially from folks like most of us in the group who have been outside India for a long time now. But I must add there was an added attraction at the end of our movie this weekend… A Live Chat on the phone with Ashutosh Govarikar himself!

I don’t remember many movies where I have gone in the theatre without any biases… and my overall movie experience has always tilted one way or the other depending on them. So, on the outset let me lay down the ones those I carried for this “program”

1. Sharukh Khan gives me a headache! (I am sorry… but that is my blunt opinion about him…)
2. Ashutosh will make a good movie again (I know few of us in the group didn’t like Lagaan much… but I loved it, despite (or because of…?) its melodrama)
3. It is going to be a slow movie (thanks to the reviews I read at multiple places)
4. The movie will not end on a simplistic solution (like many Hindi movies end up giving…! I can’t exactly give you any particular reason, why I believed so)
5. Ashutosh Govarikar for all his reputation and ‘struggling’ background, will just show up at the telephonic chat and give typical Bollywoodish meaningless answers… (the ever popular “…our movie is different… you see…”)

I obviously don’t want to spoil the fun for those who haven’t seen the movie yet and would refrain from making any comments that would disclose any contents. But still I would like to give you an account of how I met with these biases at the end of the movie.

1. Sharukh Khan: to my disbelief, he was definitely tolerable. He had his ‘k…k…k…irritating moments’ e.g. the bathing scene…, but mostly was kept very subdued by the director. And credit must also be given to SRK for not only accepting something that would be against his image… (Whatever that is) but that he acted out few parts convincingly well. To name a few, the scene where he visits a village to collect the rent… oops I am slipping on the content! (I still would have loved to see Aamir in the role! :o)

2. Slowness of the movie: For a Hindi movie, it is definitely slow. But I am glad it is so… the director has not tampered with the flow and the progression of the story (which that way is pretty simple if you see) just for the sake of getting into the fast lane…! Anyways, if few of us in our group could enjoy “All the President’s Men..” this was a 100 mts sprint compared to that. I personally, never had a problem with the slowness of the movie if the script and the treatment demand it to be that way.

3. Lagaan Burden: I think he has lived up to the expectations he raised with “Lagaan”. To be honest enough, “Lagaan” itself was a revelation for me, as I didn’t like his earlier movies like “Baazi” and “Pehla Nasha”. Don’t faint… I haven’t seen these movies in the theatre… but on some movie channels. In fact I liked this better than “Lagaan” only for the fact that if I enjoyed Lagaan as a good clean fiction (melo)drama, I liked this to be a movie that deals with the hard faced reality for most of us (at least in this group), who have the option of settling abroad.

4. Ashutosh’s telephonic conversation: I must say that this effort of trying to have a dialogue with the audience after the movie has been pretty unique; at least for me. I have had discussions off stage on almost all the plays I have seen with its cast/directors, but movie is an altogether different medium. I must admire Ashutosh for his efforts and also our friend in the town Nachiket Sardesai (who is Ashutosh’s cousin) for making it possible.
But against my bias (yet again) Ashutosh was very down to earth and reasonable in his answers and responses, that I couldn’t help wondering how this was possible. After all we were talking to a person who is not only famous but belongs to the cadre of the glamorous, (and hence) arrogant world of Hindi cinema. But his sincerity in the whole effort was outstanding. Bear in mind he was answering us at 5:00 AM in his morning!!! He answered each and every question with all the honesty and dignity.

5. Simplistic solution: I thought this is where I was a little disappointed since my bias came true to an extent. Although he has tried to show that THE decision is not so simple for a person to make, I felt it was a little filmy at the end. (Am I slipping on the content again…?). But, having said that, if I were in his shoes, I can’t think of many other ways how I would have shown it without digressing too much from the central story. Since the whole discussion of returning back or not itself stands on a very emotional background, it would be hard to have a rational answer to it anyhow.

6. Cast selection: Another point where he scored (and did well even in Lagaan) I felt was his cast selection. The new Heroin Gayatri steals the show…! I forgot to mention this bias of mine… ;o) I just loved her appearance in ads I had seen earlier. But she didn’t disappoint me and does a lot more than just looking serene. But the shot in the arm for the movie were KaveriAmma, Mela Ram and Munishwar. So real and thus convincing… but I won’t reveal much as promised earlier…

It is to be seen now, how this movie is taken by the masses back in our country and the NRIs who are obvious targets for the movie. But I was very much impressed by the clashes he had shown in the movie without making them too loud. Especially the one where SRK argues with the villagers for looking beyond the age old argument of “we are the greatest country in the world because of our Sanskar aur Parampara”… (I almost felt like the script was stolen from our communication in this group… ;o) and the one where he can’t keep his disappointment to himself for the Indian attitude of “… jo ho raha hai woh thik hai…” and many others… the end as Ashutosh said in the interview is quite metaphorical in many senses… not something the usual Hindi movie-goer is used to…

As usual, I wish we get such thought provoking movies from the main-stream, beyond just the Benegals and Nihlanis… unfortunately these talented people have already earned a reputation from the masses that they would not enjoy much … I am glad Ashutosh has used his reputation and goodwill that he got from Lagaan to deliver some thoughts to the masses than just raw senseless melodramas or brainless violent gundaraj… which I am really sick of.

Kudos Ashutosh…!

And if you have managed to read up to this point… thank you for being patient in this long rambling… ;o)

All the President's Men

Finally I got hold of the movie that I wanted to see for so long. "All The President's Men". It was suggested by Masha when we were doing one of his plays "We, The People" especially when we were struggling to make all the discussions in that play more 'interesting'. That play was only around different view points being exchanged with very minimal 'conventional actions'. This movie as per Masha was very similar in nature.

But there was another reason why I wanted to see the movie, not just because it stars two of my favorite actors, Dustin Hoffman and Robert D'nero but also because I was very curious about the "Watergate" Controversy which was responsible for outsting the President of United States, Mr. Richard Nixon.